دل نوشته ای از صیاد شیرازی

خداوندا این تو هستی که قلبم را مالامال از عشق به راهت ،
نظامت وولایتت قرار دادی.
خدایا!توخود میدانی که همواره آماده بودم آنچه را که تو
خود به من دادی در راه عشقی که به راهت دارم نثار کنم.
اگر جز این نبودم آن هم خواست تو بود.پروردگارا رفتن در
دست توست من نمی دانم چه موقع خواهم رفت ولی
می دانم که از تو باید بخواهم مرا در رکاب امام زمانم
قرار دهی و آن قدر با دشمنان قسم خورده ی دینت بجنگم
تا به فیض شهادت برسم.
قدمگاه

بسم رب شهدا والصدیقین
از دل هزاران شهید عبور کردی درایستگاهای بهشت
درنگ کردی و برایت روایت کردند و گریستی به تو
گفتند که کربلا همچنان جاری است از عاشورای
شصت ویک هجری تا به امروز و فردا...
شاید بارها وبارها به هر کدام از قدمگاههای شهیدان
راهی بود و حسرت می خوردی که چرا از قافله جا
ماندی آری امروز زمان مارااز قافله کربلاییان دور
داشته است. اما هنوز میتوان آنگونه که سید
شهیدان اهل قلم خواست بخواهیم.
کربلا ما رانیز در خیل کربلاییان بپذیر...
ولادت امام رضا(ع)

شمع جمع شاپرکهایی رضا
ای کلید ساده مشکل گشا
آن گل زیبا گل خوشبو تویی
ای رضا جان، ضامن آهو تویی
با نگاهت چون کبوتر کن، مرا
تا بگیرم اوج، خوشحال و رها
امام علی بن موسی کاظم بن جعفر الصادق بن محمدالباقر بن علی
السجاد بن حسین بن علی بن ابی طالب(ع) در مدینه منوره در11
ذی القعده سال 148 ه.ق به دنیا آمد.نام مادر ایشان تکتم و نام
پدر ایشان موسی کاظم روایت شده است. کنیه ایشان ابوالحسن
و ابوعلی است و از لقب های ایشان می توان به زکی ، رضی،
نورالهدی، کافی الخلق، رب السریر و رضا که مشهورترین لقب
ایشان است اشاره نمود.آن حضرت در حدود 35سال در سایه
پدر بزرگوارشان زیستند و از دانش و معرفت ایشان فیض بردند.
مامون خلیفه عباسی درآن دوره برای اینکه دیدارهای امام رضا(ع)
و مردم را کم کند و عرصه را برایشان و مردم تنگ تر نماید از ایشان
خواستند تا به مرو ایران سفر کنند امام رضا(ع) به دسیسه مامون
مسموم و شهید شدند و پیکر مطهرشان را در توس مشهد کنونی
به خاک سپردند تا آرامش گاهی باشد برای شیفتگان ولایت.
حرف دل

یاد شهیدان یاد بودارزشهای انسانی است و گرامیداشت
آنان تجلیل از برترین خصائل بشری است .یاد شهیدان باید با
تدبر وعبرت گیری همراه باشد آنان همان فرزانگانی هستند
که با جان عاریت را که کالایی تمام شدنی و رو به زوال است
با نعیم پایدار الهی سودا کردند و خودرااز خسرانی که هر
انسانی خواه ناخواه دچار آن است یعنی اضمحلال تدریجی
سرمایه ی زندگی به نیکوترین وجه رها ساختند. عمل صالح
آنان که از ایمانی پایدار ریشه می گرفته است برترین عملهای
صالح است.





